قطعه شمارهٔ ۵۷ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
من که باشم که شوی رنجه به پرسیدن من
این چنین لطف و کرم هم ز شما برخیزد
پادشاهی تو هم عذر تو خواهه ورنه
چه ز دست من درویش گدا برخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به خود می‌گوید که من کی هستم که از تو درخواست کنم یا برایت مزاحمتی ایجاد کنم. این لطف و مهربانی از سوی توست که به من توجه می‌کنی. حتی اگر تو پادشاه باشی و عذرخواهی کنی، باز هم چه کار از من درویش و گدایی برمی‌آید؟ در واقع، شاعر به جایگاه پایین خود در مقابل قدرت و بزرگی دیگران اشاره می‌کند.