قطعه شمارهٔ ۷۷ سلمان ساوجی
سلمان ساوجی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای خداوندی که پیش طبع فیاضت سحاب
بی‌حیا شخصی بود گر دعوی رادی کند
مرکب عزمت به هر میدان که برخیزد ز جا
گوی خاکی در رکابش جنبش بادی کند
همتت گر ملک باقی را نماید التفات
هر گیاهی بعد ازین در باغ شمشادی کند
ور کنی هندوی کیوان را به دربانی قبول
مقبل جاوید گردد زین فرج شادی کند
با حریف رای تو گردون همی ریزد به طرح
مهره سیمین انجم و آن ز استادی کند
صاحبا داد سخن من داده‌ام در روزگار
آسمان بر من نمی‌شاید که بیدادی کند
از برای بنده بنیادی نهادی سخت نیک
زودتر ترسم که گردون سست بنیادی کند
گردن من بنده گر آزاد گردانی زدین
تا بود از بندگیت بنده آزادی کند
جاودان پاینده بادی تا به یمن دولتت
این خراب آباد دنیا جنت آبادی کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خداوند از قدرت و فیض او سخن می‌گوید و دعا می‌کند. او به صفات والای خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر خداوند بخواهد، هر چیزی می‌تواند به زیباترین شکل ممکن شکل بگیرد. شاعر از توانایی خداوند در تغییر سرنوشت و بهبود اوضاع سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که با کمک خداوند، زندگی دنیا بهتر و آبادتر شود. همچنین، او بر آزادی از بندگی تاکید می‌کند و امیدوار است که خداوند او را از محدودیت‌ها رها کند تا بتواند در خدمت او باشد. در کل، شعر حاکی از اعتقاد عمیق شاعر به قدرت و رحمت الهی است.