رباعی شمارهٔ ۳۳ سلمان ساوجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر یادآور می‌شود که اگر هزاران سیل هم به راه بیفتند و خاک تبریز را به خون آغشته کنند، اما او نتواند از عهده عزاداری و ماتم برآید، ریزش اشک و آب خود را بی‌فایده می‌داند. در واقع، شاعر به عمق غم و ناامیدی اشاره می‌کند و می‌پرسد چرا باید اشک بریزد در حالی که نتیجه‌ای ندارد.