شمارهٔ ۱۱۰ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر ناامیدی و عدم ارزش عشق و وصال در برابر درد و رنجی است که معشوق به همراه دارد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که حتی صحبت درباره معشوق و انتظار آن نیز ارزشی ندارد، چرا که زخم‌ها و غم‌های عشق بیشتر از خوشی‌های آن به چشم می‌آید. او از وصال و لذت‌های آن می‌گذرد و می‌گوید که این مدت کوتاه غم و جدایی، در برابر آشوبی که عشق به وجود می‌آورد، ارزش ندارد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تحمل درد و رنج عاشقانه، خود هیچ ارزشی ندارد.