نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۳۵ سنایی

سنایی غزنوی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

پسرا خیز تا صبوح کنیم

راح را همنشین روح کنیم

مفلسانیم یک زمان بگذار

از شرابی دو تا فتوح کنیم

باده نوشیم بی ریا از آنک

با ریا توبهٔ نصوح کنیم

حال با شعر فرخی آریم

رقص بر شعر بلفتوح کنیم

ور بود زحمتی ز ناجنسی

به نیازی دعای نوح کنیم

ور سنایی هنوز خواهد خفت

پیش ازو ما همی صبوح کنیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر دعوت به زندگی شاد و پرنشاط می‌کند و از دوستانش می‌خواهد که با هم روز را جشن بگیرند و از نعمت‌های زندگی بهره‌مند شوند. او به اهمیت دوری از ریا و توبه‌ای خالص اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید از زیبایی‌های جهان لذت ببریم و با خلوص نیت می‌نوشیم. همچنین اشاره‌ای دارد به هم‌آوایی با شعر و رقص، و در نهایت به یادآوری دعا و نیایش در مواقع نیاز. به طور کلی، این شعر به شادی و لذت زندگی و همنشینی با دوستان اشاره دارد.