شمارهٔ ۲۸۲ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی حس ناامیدی و بی‌دلی را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که نه ثروت داریم، نه عشق و نه دوستی، و به همین دلیل، وجودمان در این دنیا چه اهمیتی دارد. ما در غفلت و غرور به سر می‌بریم و احساس شرمساری از زمانه داریم. شاعر به دل خود می‌گوید که چرا به چیزهای مادی اهمیت می‌دهد، چون همه‌چیز به خاطر یار (عشق) است. در نهایت، او به‌خاطر فقدان عشق و غم و غصه‌اش، غم سنگینی را احساس می‌کند و می‌گوید که در عوض چیزهای بزرگ و زیاد، اکنون تنها یک غم را با خود داریم.