شمارهٔ ۳۰۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نکوهش رفتارهای ناسازگار و بی‌وفایی می‌پردازد. او می‌گوید که نباید عشق را دست کم گرفت و نباید به عاشق بی‌وفا پشت کرد. شاعر از معشوق خواهش می‌کند که اگر او را بخواهد، باید بهتر از قبل از او حمایت کند. همچنین به آیات نخوت و لاف و پزهای بی‌اساس اشاره می‌کند و از این‌که وفای واقعی وجود ندارد و جفا در روابط گسترش یافته، انتقاد می‌کند. او تصریح می‌کند که با شخصی مانند خودش که درمانده است، نباید بی‌رحمی کرد و باید به اصول و آداب انسانیت پایبند بود. در نهایت، او خودش را کمترین فرد در میان رندان و قلاها می‌داند و به اندیشه‌ای عمیق درباره عشق و وفاداری می‌پردازد.