شمارهٔ ۳۷ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و درد فراق می‌گوید. او به بتکده اشاره می‌کند و می‌نویسد که قلبش مانند آتشکده در حال سوختن است. او از دلداری‌هایی که دیگران به او می‌دهند، یاد می‌کند و این‌که آن‌ها از وضعیت او می‌گریند. شاعر از فراق می‌پرسد که چه می‌خواهد در حالی که او را در حال آتش زدن می‌بیند و بیان می‌کند که دنیای کوچک و تنگ برایش ناگوار شده است. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که سنگدلی دیگران نمی‌تواند بر درد او مرهمی باشد.