رباعی شمارهٔ ۳۹۴ سنایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به وصف زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته‌اند. شاعر می‌گوید که همیشه چرخ و زمان در خدمت اوست و زیبایی معشوق همچون آفتاب در درونش می‌تابد. هر روز مانند مه به خانه‌ای می‌رود، اما می‌پرسد تا کی ستاره‌ای که شگفت‌انگیز و دلربا است، می‌خواهد به همین شکل بماند. به نوعی ابراز yearning و خواسته برای تغییر و تنوع در حال و هوای عشق است.