رباعی شمارهٔ ۴۰۷ سنایی
سنایی غزنوی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
کی بستهٔ آن زلف و رخ نیکومی
این دل که مراست کاشکی تو منمی
و آن خو که تراست کاشکی من تومی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر آرزو می‌کند که کاش معشوقه‌اش، با دل سنگین و ناراحت او، یکی می‌شد. او از سختی دل خود و ویژگی‌های خوب معشوقش سخن می‌گوید و تمنا می‌کند که کاش روح و ویژگی‌های آن‌ها در هم ادغام می‌شد. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده احساس عمیق و آرزوی شاعر برای نزدیکی و همدلی با معشوقش است.