شمارهٔ ۱۰۹ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عشق و درد جدایی صحبت می‌کند. او به صبوری خود اشاره می‌کند و اینکه دلش در غم عشق سوخته است. او به عشق ورزیدن به معشوقان خود می‌پردازد و خیالی به جز محبوبش ندارد که مونس و همدمش باشد. همچنین، نویسنده حسرت و افسوس بلبل را به خاطر معشوقش بیان می‌کند و در انتها به تصویر معشوقی زیبا و آرام اشاره می‌کند که دل‌ها را می‌فریبد.