شمارهٔ ۱۷ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر وصف زیبایی و کمال محبوب است که منبع خوشی و آرامش ماست. شاعر می‌گوید که او هرگز خاک کوی دوست را به بهشت نمی‌دهد چون آن مکان خود بهشت و محل آرامش اوست. او از باد می‌خواهد که به کوی محبوبش سر بزند و آن را مکانی مقدس مانند کعبه توصیف می‌کند. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که در ورطه مشاهده و درک حقیقت، مقام و رتبه مهم نیست و آنجا تنها حیرت و شگفتی وجود دارد. در انتها، او اشاره می‌کند که درخواست‌های مادی و نام و ننگ تنها دیوانگی است و او به دنبال عشق و زیبایی واقعی است.