شمارهٔ ۲۶ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزلی از شاعر بیانگر دلتنگی و بی‌خبری از معشوق است. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر دریا و سیل وجود داشته باشد، چشمانش هیچ جست و جویی را نشان نمی‌دهد. دل او به جز ذکر معشوق، هیچ گفتگویی ندارد و اگر چه محیط اطرافش پر از شگفتی است، مژگان او هیچ زیبایی را به نمایش نمی‌گذارند. در نهایت، وقتی که محبوب زیر خاک می‌رود، هیچ حسرتی جز خاک برای او باقی نمی‌ماند. شاعر در این ابیات، احساسات عمیق عاشقانه و ناامیدی خود را به زیبایی منتقل می‌کند.