شمارهٔ ۳۵ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به توصیف زیبایی و شیرینی عشق می‌پردازد. هر کس که بوی خوش سنبل محبوب را استنشاق کرده، از عطر و خوشبویی دیگر بی‌نیاز بوده است. او می‌گوید که هیچ مو و نشانی از محبوب در بدن او نمانده و هر جا که رفته، ردّ عشق محبوب را بر دل خود حس کرده است. حتی اگر لاله‌ها از درد عشق خون بگریند، یاد زیبایی محبوب، آرامشی بر دل آن‌ها می‌بخشد. شاعر از چراغی سخن می‌گوید که در غیاب محبوب خاموش شده و در نهایت تأکید می‌کند که اگر در باغ معشوق شاهدی دیده نشود، باید در نظر داشت که خاطره زیبایی او در دل هر باغ و بوستانی وجود دارد.