شمارهٔ ۳۹ شاهدی
ابراهیم شاهدی دده / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
خوب رویان چو صید عام کنند
ناوک از غمزه تو دام کنند
آن دو چشمان مست خواب آلود
خواب بر چشم ما حرام کنند
عاشقان میپزند سودایش
دل بسوزند و فکر خام کنند
گر بگویند روی او را ماه
زین سخن ماه را تمام کنند
شاهدی گر طمع به لعل تو کرد
عاشقان زین طمع مدام کنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت چشمان معشوق و تاثیر آن بر عاشقان اشاره دارد. شاعر میگوید که چشمان معشوق خواب را از ما میگیرند و دل عاشقان را میسوزانند. همچنین، عاشقان به خاطر عشق و زیبایی معشوق، به حال و هوای عشق میپردازند و اگر کسی به زیبایی او اشاره کند، زیبایی او را بیش از پیش وصف میکنند. به طور کلی، این شعر به قدرت جاذبه و تاثیر چهره معشوق بر دل عاشقان میپردازد.