نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۲ شاهدی

ابراهیم شاهدی دده / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

ترک من دیگر به غوغا می‌رود

تا کدامین دل به یغما می‌رود

ای بسا دل را که زلفش می‌کشد

در رکاب او به هرجا می‌رود

هاله‌ای بر دور ماه از خط کشید

بس که گردش دود دل‌ها می‌رود

گرچه بالایش بلای جان بود

کار ما از وی به بالا می‌رود

شاهدی را گر بکشتن می‌رود

فرصتش بادا خوشی‌ها می‌رود

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و احساسات عمیق و پیچیده‌ای است که بر دل عاشق می‌گذرد. شاعر از شور و غوغای عشق سخن می‌گوید و اشاره دارد که دل‌ها به سوی محبوب می‌روند و تحت تأثیر زیبایی‌های او قرار می‌گیرند. همچنین به بلایای عشق نیز اشاره دارد، به این معنا که عشق می‌تواند دردناک باشد، اما در عین حال کارهای دل نیز همواره به سمت محبوب می‌رود. در نهایت، شاعر به مرگ و زوال خوشی‌ها و فرصت‌ها اشاره کرده و بیان می‌کند که لحظات زیبا ممکن است از دست بروند.