شمارهٔ ۸۲ - در حاشیه این غزل این دو بیت را که از مولانا دانسته، آورده است: هر که را سینه پر صفا نبود - خرقه پوشیدنش روا نبود، هر که در خرقه ناتمام بود - خرقه بر قد او حرام بود شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد عشق و غم ناشی از آن صحبت می‌کند و می‌گوید که این درد برای او کافی است. او از رضوان می‌خواهد که به خاطر معشوقش بهشت را ببندد و می‌گوید که یک نگاه به معشوقش، بهشت را نسبت به همه زیبایی‌های جهان کافی می‌سازد. شاعر از پری می‌خواهد که دیگر ناز نکند زیرا ناز آن معشوق برای جهان کافی است. همچنین، او درباره زیبایی‌های معشوقش توصیف می‌کند و می‌گوید که جمال او به اندازه روشنایی خورشید و ماه ارزشمند است. در نهایت، از معشوقش می‌خواهد که به گلشن نرود زیرا زیبایی چهره‌اش به اندازه کلمات گل و گیاه کافی است.