شمارهٔ ۸۵ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر با دل خود به گفتگو می‌پردازد و از او می‌خواهد که چرا باید در غم‌های بی‌فایده بماند. او به سرو زیبایی اشاره می‌کند و امید دارد که اگر آن را ببیند، ارزش خود را بشناسد. شاعر از معشوق می‌خواهد که در کنار او، دلش را از دردها رها کند و عهد می‌کند که دیگر غم نخواهد خورد. اما در نهایت، اشاره به جدایی و عشق ناکام دارد و از معشوق می‌خواهد که به او لطف کند و دلش را تسکین دهد.