شمارهٔ ۹۵ شاهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس درد و جدایی سخن می‌گوید. او در روز وداع با محبوبش تحملش تمام می‌شود و روحش را در پی جدایی می‌گسلد. برای ساختن جایی برای محبوبش، همه چیز را به آب و گل می‌آورد. عشق او چنان قوی است که رشته زندگی‌اش را پاره می‌کند و به زلف محبوب خود مشغول می‌شود. همچنین به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و اگر گل لاله‌ای سرخ در باغ ببیند، از خجالت اشک می‌ریزد. در نهایت، از محبوبش می‌خواهد که با جفای خود او را هلاک نکند و به جای آن با زیبایی‌اش، قلبش را تحت تأثیر قرار دهد.