شمارهٔ ۱۱۵ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از حساسیت و غم ناشی از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او خود را مانند شمع می‌بیند که از غم می‌سوزد و تنها راه زنده ماندن را سوختن در این عشق می‌داند. وی تشبیهاتی به مجمر و ساغر می‌آورد که نشان از درون آتشین و دردناک او دارد. اگرچه او در برابر قدرت حاکمیت و سیاست تسلیم است، اما همچنان به عشق و دل‌باختگی خود پایبند است. شاعر به ناله و فریاد خود اشاره می‌کند که هیچ آسایشی برای او به ارمغان نیاورده و از این وضعیت شرمنده است. در نهایت، او به سوز عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این سوز او را درخشان و تابان نگه‌داشته است.