غزلیات — دیوان اشعار امیر شاهی

Name: غزلیات — دیوان اشعار امیر شاهی
Author: امیر شاهی سبزواری

امیر شاهی سبزواری / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۸ - استقبال از کمال خجندی — چشم تو برانداخت به می، خانه ما را
شمارهٔ ۵ — ساقی به آب خضر نشان ده پیاله را
شمارهٔ ۱ — ای نقش بسته نام خطت با سرشت ما
شمارهٔ ۷ — به خود ره نیست در کوی تو مشتاقان شیدا را
شمارهٔ ۶ — جان بهر تو در بلاست ما را
شمارهٔ ۴ — ابر آمد و بگریست بر اطراف چمن‌ها
شمارهٔ ۳ — لبالب است ز خون جگر پیاله ما
شمارهٔ ۲ - استقبال از حافظ — بیا ای از خط سبزت هزاران داغ بر دل‌ها
شمارهٔ ۱۳ — خرابیم، از دل ای بی‌رحم گه‌گه یاد کن ما را
شمارهٔ ۱۱ — تلخ است بی‌تو صبر، دل غم فزوده را
شمارهٔ ۱۶ — دلم گر داشت وقتی خرمی‌ها
شمارهٔ ۱۵ — ای در بهار حسن تو گل‌ها و لاله‌ها
شمارهٔ ۹ — اشک چو پرده می‌درد، خلوتیان راز را
شمارهٔ ۱۰ — خطت که درد و داغ تو نو می‌کند مرا
شمارهٔ ۱۴ — زلف تو در کمند جنون می‌کشد مرا
شمارهٔ ۱۲ — بسوخت آتش عشق تو بی‌گناه مرا
شمارهٔ ۲۴ — خطش به گرد عارض مهوش برآمده است
شمارهٔ ۲۳ — تا خاک آستانه جانان مقام ماست
شمارهٔ ۱۸ — سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت
شمارهٔ ۱۷ — کجایی ای ز رویت لاله را ناب
شمارهٔ ۲۱ - استقبال از سعدی — منم ز دست تو پا بسته در کمند ارادت
شمارهٔ ۲۲ — چو سبزه ترت از برگ یاسمین برخاست
شمارهٔ ۱۹ — خطت که سبزه بر اطراف یاسمین انداخت
شمارهٔ ۲۰ — خطت بر لاله تر مشک چین ریخت
شمارهٔ ۳۲ — گر نمی‌سوزد دلم، این آه دردآلود چیست؟
شمارهٔ ۲۵ — بازم خدنگ غمزه زنی بر دل آمده است
شمارهٔ ۲۹ - استقبال از کمال خجندی — جفای تو بر دل به غایت خوش است
شمارهٔ ۳۰ — خلق را دلها کباب از چشم پر خون منست
شمارهٔ ۲۷ — ابرو ز من متاب، که دل دردمند تست
شمارهٔ ۲۸ — چشم ستمگرت که بخون در کمین نشست
شمارهٔ ۳۱ — مرا سری است که بر خاک آستانه اوست
شمارهٔ ۲۶ — مرا در عشق بهبودی نمانده است
شمارهٔ ۳۳ — با طره تو سنبل شوریده‌حال چیست؟
شمارهٔ ۳۵ — کدام عشوه که در چشم پر خمار تو نیست
شمارهٔ ۴۰ — وقتی دل آواره در آن کو گذری داشت
شمارهٔ ۳۹ — صبا تا ز زلف تو بویی نداشت
شمارهٔ ۳۶ — مرا گر با تو روی همدمی نیست
شمارهٔ ۳۴ - استقبال از کمال خجندی — کدام دل که ز عشقت اسیر محنت نیست؟
شمارهٔ ۳۸ — دوش از رخ تو بزم گدایان چراغ داشت
شمارهٔ ۳۷ — امروز نسیم سحری بوی دگر داشت
شمارهٔ ۴۳ — کسی که عاشق روی تو شد بباغ نرفت
شمارهٔ ۴۶ — دل بهر تو در ملامت افتاد
شمارهٔ ۴۲ — ساقی، به غم تو عقل و جان رفت
شمارهٔ ۴۷ — تا دل ز کف اختیار ننهاد
شمارهٔ ۴۵ — تا ز شب بر مهت نقاب افتاد
شمارهٔ ۴۴ — ای دل ایام هجر شد بنیاد
شمارهٔ ۴۸ — باز آی، که دل بی تو سر خویش ندارد
شمارهٔ ۴۱ — عمر بگذشت و دلم جز عاشقی کاری نیافت
شمارهٔ ۵۱ — خدنگ او که بجان مژده هلاک برد
شمارهٔ ۵۲ — خاک من باد از سر کوی تو گر بیرون برد
شمارهٔ ۵۴ — دل زلف ترا گرفت، بد کرد
شمارهٔ ۵۳ — مرا عشقت از ره برون می‌برد
شمارهٔ ۴۹ — باز این سر بی سامان، سودای کسی دارد
شمارهٔ ۵۶ — هر دم ز عشق، بر دل من صد بلا رسد
شمارهٔ ۵۰ - استقبال از قاسم انوار — هر کسی موسم گل گوشه باغی دارد
شمارهٔ ۵۵ — گرم عشقت عنان دل نگیرد
شمارهٔ ۶۰ — مبارک، منزلی کان خانه را ماهی چنین باشد
شمارهٔ ۵۸ — چو سرو قد تو در جویبار دیده رسد
شمارهٔ ۵۹ — کسی کش مهر خوبان کار باشد
شمارهٔ ۶۱ — یار خط بر روی زیبا می‌کشد
شمارهٔ ۶۳ — باغ را باز مگر مژده گلریز آمد
شمارهٔ ۶۲ - استقبال از امیر همایون اسفراینی — دل بی‌رخ تو جانب گلشن نمی‌کشد
شمارهٔ ۵۷ — ای خوش آن شب که به بالین من آن ماه رسد
شمارهٔ ۶۴ — چمن سرسبز شد ساقی، گل و نرگس به باغ آمد
شمارهٔ ۶۶ — چو ساقی آن قدح لاله گون بگرداند
شمارهٔ ۷۱ — ای بی‌خبر از گریهٔ خونین‌جگری چند
شمارهٔ ۷۲ — جان به یاد تو یاد کس نکند
شمارهٔ ۷۰ — تا بر گل تو جعد گره‌گیر بسته‌اند
شمارهٔ ۶۷ — گر من از خاک درت رفتم، دل شیدا بماند
شمارهٔ ۶۹ — یار با ما چنانکه بود، نماند
شمارهٔ ۶۸ — ما برفتیم و دل آواره در کویت بماند
شمارهٔ ۶۵ — چو شمشاد قدت در گلشن آمد
شمارهٔ ۷۴ — عید شد، خوبان به عزم مجلس و می می‌روند
شمارهٔ ۷۶ — به زنجیر زلفت دل ماست در بند
شمارهٔ ۷۹ — خوبرویان چو خدنگ نظری بگشایند
شمارهٔ ۷۷ — پیکان غمزه را چو بتان آب می‌دهند
شمارهٔ ۸۰ — سرو تو مگر ز پا نشیند
شمارهٔ ۷۸ — وقت گل، خوبان چو بزم عیش در صحرا نهند
شمارهٔ ۷۵ — فصل نوروز است و خلقی سوی صحرا می‌روند
شمارهٔ ۷۳ — بیدلان کوی تو مقام کنند
شمارهٔ ۸۵ — عمری دهان تنگ توام در خیال بود
شمارهٔ ۸۱ — بتان که شیوه جور و ستیز می‌جویند
شمارهٔ ۸۳ — شبی که کوی تو ما را مقام خواهد بود
شمارهٔ ۸۶ — رفت آنکه به وصل تو مرا دسترسی بود
شمارهٔ ۸۲ — رفتیم، اگر چه دل به غمت دردمند بود
شمارهٔ ۸۴ — آن یار خشم رفته که با ما بجنگ بود
شمارهٔ ۸۸ - استقبال از سعدی — سوی باغ آن سروبالا می‌رود
شمارهٔ ۸۷ — عید است و خلقی هر طرف، دامنکشان با یار خود
شمارهٔ ۹۵ — با روی تو از سمن که گوید؟
شمارهٔ ۹۲ — نصیب من ز تو گر درد و آه می‌آید
شمارهٔ ۸۹ — بی‌لبت هردم ز چشم درفشان خون می‌رود
شمارهٔ ۹۰ — گر به عمری ز من دلشده‌ات یاد آید
شمارهٔ ۹۴ — چو دل چوگان زلفت در نظر دید
شمارهٔ ۹۱ — باغ را چون گل رعنا ز سفر باز آید
شمارهٔ ۹۶ — دل که پیش تو راز می‌گوید
شمارهٔ ۹۳ — زلف تو سراسر شکن و تاب نماید
شمارهٔ ۱۰۳ — سفر گزیدم و داغ تو بر دلست هنوز
شمارهٔ ۱۰۰ — سرو ما را هر زمان دل می‌کشد سوی دگر
شمارهٔ ۹۹ — ای هر دم از جفای تو دل را غمی دگر
شمارهٔ ۱۰۲ - استقبال از کمال خجندی — ای سر زلف ترا دل‌های مشتاقان اسیر
شمارهٔ ۹۸ — ای به لطف از آب حیوان پاک‌تر
شمارهٔ ۱۰۴ — عید شد، ما را دل دیوانه زندانی هنوز
شمارهٔ ۹۷ — ای فتنه را دو نرگس شوخ تو رازدار
شمارهٔ ۱۰۱ - استقبال از سعدی — نه کنج وصل تمنا کنم نه گنج حضور
شمارهٔ ۱۰۸ — دلم که چشم تو هر لحظه میزند تیرش
شمارهٔ ۱۰۶ — ای دوست، شبی به کوی ما باش
شمارهٔ ۱۰۷ — در این گلشن چه سازد بلبل از زاری و فریادش
شمارهٔ ۱۰۹ — گل نو آمد و هر کس به عیش و عشرت خویش
شمارهٔ ۱۰۵ — غم روی تو دارد دل، همین بس
شمارهٔ ۱۱۰ — هرکس گرفته دامن سرو بلند خویش
شمارهٔ ۱۱۲ — هر که کوی تو ساخت مسکن خویش
شمارهٔ ۱۱۱ — هر کسی پهلوی یاری به هوای دل خویش
شمارهٔ ۱۱۶ — اگر چه خاک درت ز آب دیده گل کردم
شمارهٔ ۱۱۳ — پرده بگشا ز روی چون مه خویش
شمارهٔ ۱۱۴ - استقبال از کمال خجندی — کنون که موسم عیش است و باده گلرنگ
شمارهٔ ۱۱۹ — چو نتوانم که در خیل غلامانت کمر بندم
شمارهٔ ۱۲۰ — مهی شد کان رخ زیبا ندیدم
شمارهٔ ۱۱۵ — من که چون شمع از غمت با سوز دل در خنده‌ام
شمارهٔ ۱۱۸ — بیک کرشمه که بر جان زدی، ز دست شدم
شمارهٔ ۱۱۷ — ای خسته ز تو روان مردم
شمارهٔ ۱۲۸ — ای در غم تو حاصل من درد و داغ هم
شمارهٔ ۱۲۲ — من ار پیش یار آبرویی ندارم
شمارهٔ ۱۲۶ - استقبال از سلمان ساوجی — با تو عمری شد که لاف دوستداری می‌زنم
شمارهٔ ۱۲۱ — خوش آن شب کان مه رخسار و زلف پر شکن دیدم
شمارهٔ ۱۲۷ — چمن بشکفت و سبزه خط کشید و سرو بالا هم
شمارهٔ ۱۲۳ — هر زمان از بی‌خودی خواهم که آن رو بنگرم
شمارهٔ ۱۲۵ — هر شب از مستی به سوی خانه ره گم می‌کنم
شمارهٔ ۱۲۴ — خوش آن عیدی که اول دیده بر روی تو اندازم
شمارهٔ ۱۳۲ — ما دل به چین زلف دلارام بسته‌ایم
شمارهٔ ۱۳۳ — ما جان بتمنای تو در بیم نهادیم
شمارهٔ ۱۳۵ — ما از حریم وصل تو با خاک در خوشیم
شمارهٔ ۱۳۱ — تو شهریار جهان، ما غریب شهر توایم
شمارهٔ ۱۳۴ — دلا ز عشق بتان چند یار غم باشیم
شمارهٔ ۱۳۰ — بر بوی تو هر روز به گشت چمن آیم
شمارهٔ ۱۳۶ — چشم تو خورد باده و من در خمار از آن
شمارهٔ ۱۲۹ — هر شب بدل حکایت خود در میان نهم
شمارهٔ ۱۴۴ — باده گلرنگست و ساقی یار و نوروزی چنین
شمارهٔ ۱۴۱ — چو کلک صنع چنین رفت بر صحیفه «کن »
شمارهٔ ۱۳۹ — مرا چشمی است از لعل تو در خون جگر پنهان
شمارهٔ ۱۴۰ — ای باد، پرده زان گل نو رسته باز کن
شمارهٔ ۱۴۳ — بر طرف مهت غالیه خم به خم است این
شمارهٔ ۱۳۷ — جان شد آواره و دل بهر تو افگار همان
شمارهٔ ۱۴۲ — تا خط تو برطرف مه آورد شبیخون
شمارهٔ ۱۳۸ — ما را غمی است از تو که گفتن نمی‌توان
شمارهٔ ۱۵۲ — منم با درد همزانو نشسته
شمارهٔ ۱۴۵ — ما حق شناس پیر مغانیم و دیر او
شمارهٔ ۱۴۷ — ای غنچه را خون در جگر، از لعل رنگ‌آمیز تو
شمارهٔ ۱۴۹ — رخ تو رشک مه و آفتاب شد هر دو
شمارهٔ ۱۵۱ - استقبال از کمال خجندی — زهی از خطت نرخ عنبر شکسته
شمارهٔ ۱۵۰ — ای باد صبحدم، خبر یار من بگو
شمارهٔ ۱۴۶ — عیسی دم است یار و دلم ناتوان از او
شمارهٔ ۱۴۸ — ای در درون خسته نشان خدنگ تو
شمارهٔ ۱۵۷ — ای گل نو به سفر رفته و سالی مانده
شمارهٔ ۱۵۳ — مائیم و دلی ز دست رفته
شمارهٔ ۱۵۵ — من از خاک درت رفتم، متاعم را به غارت ده
شمارهٔ ۱۵۴ — ساقیا، لطفی بکن جامی بده
شمارهٔ ۱۵۸ - استقبال از سعدی — ای دیده بسی فتنه ز بالای تو دیده
شمارهٔ ۱۶۰ — تا بسته‌ای به سلسله مشک‌بو گره
شمارهٔ ۱۵۶ — زهی عشقت آتش بجان در زده
شمارهٔ ۱۵۹ - استقبال از کمال خجندی — ای بهر قتل ما زده بر ابروان گره
شمارهٔ ۱۶۶ - استقبال از کمال خجندی — تا دل به غم عشق گرفتار نیابی
شمارهٔ ۱۶۲ — تا گشودی دو زلف عنبرسای
شمارهٔ ۱۶۷ — دلا تا ذوق هجران در نیابی
شمارهٔ ۱۶۴ — ای شمع رخسار ترا، تابی به هر کاشانه‌ای
شمارهٔ ۱۶۵ - استقبال از سعدی — زهی روی تو روشن آفتابی
شمارهٔ ۱۶۸ — ای دل، ار پی به سر کوی ارادت بردی
شمارهٔ ۱۶۱ — عید است و نوبهار و جهانرا جوانئی
شمارهٔ ۱۶۳ — ای که با طرّه پرچین و شکست آمده‌ای
شمارهٔ ۱۶۹ — دلا در عشقبازی ترک جان گفت، نکو کردی
شمارهٔ ۱۷۳ — با اهل وفا ز هر چه داری
شمارهٔ ۱۷۱ — لب شیرین شکرخند داری
شمارهٔ ۱۷۲ — دلا از مردمی بویی نداری
شمارهٔ ۱۷۵ — دلا ز نرگس مستانهٔ که می‌پرسی؟
شمارهٔ ۱۷۶ — از سبزه رعنا خطی بر روی گلگون می‌کشی
شمارهٔ ۱۷۰ — اگر زلف تو خم در خم نبودی
شمارهٔ ۱۷۴ — مرا کشتی، متاب آن گوشه ابرو به عیاری
شمارهٔ ۱۷۸ — ای ز عشقت عالمی را روی در آوارگی
شمارهٔ ۱۷۹ — مرا اگر چه ببینی و رو بگردانی
شمارهٔ ۱۸۴ — چه حالتست که از حال من نمی‌پرسی؟
شمارهٔ ۱۸۰ — ای بی خبر از سوز دل و داغ نهانی
شمارهٔ ۱۷۷ — مرا دلی است بدان زلف تابدار یکی
شمارهٔ ۱۸۳ — خال که بر عارض مهوش نهی
شمارهٔ ۱۸۲ - استقبال از کمال خجندی — دولت وصلش میسر کی شود بی‌جست‌و‌جوی؟
شمارهٔ ۱۸۱ - در باب بار ندادن بایسنقر به وی در مجلسی — ای که در بزم طرب جام دمادم می‌زنی
شمارهٔ ۱۸۵ — چه شوخیست که در چشم پر فتن داری؟