شمارهٔ ۱۳۰ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل در مورد عشق و دلتنگی شاعر است. او هر روز به خاطر یاد تو به باغ می‌رود و به تماشای زیبایی‌ها می‌پردازد، اما دلش از اندوه محبت پرخون است. او از ناله‌هایش درمانده شده و دیگران از او می‌خواهند که به آن محل نیاید، اما او نمی‌تواند از عشقش دور شود. شاعر به باده‌ای اشاره می‌کند که او را به دیوانگی کشانده و می‌خواهد که روزی به خود بیاید. او به فضایی به نام قفس و عشقش به طلایی شبیه طوطی اشاره می‌کند و در نهایت به تصمیمش مبنی بر عدم فریب و دوری از عشق اشاره می‌کند. این شعر نمایش‌دهنده عمق احساسات و دردهای ناشی از عشق است.