شمارهٔ ۱۴۲ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احوالات عاشقانه و درد و رنج از دست رفتن محبوب می‌پردازد. شاعر از آثاری که عشق بر جانش گذاشته، مانند خون جاری از چشم و خطی نوشته شده به خون گل، صحبت می‌کند. ذکر لیلی و مجنون به نمادین بودن عشق اشاره دارد و نشان می‌دهد که بر سر این عشق، سنگینی و دشواری وجود دارد. شاعر اشاره دارد که به رغم گریه و تلاشی که برای فراموشی دارد، آتش عشق درونش همچنان شعله‌ور است. در نهایت، محبوب، شبیه نرگس خواب‌آلود، بر زندگی شاعر سایه انداخته و او را در افسانه‌های عشق غرق کرده است.