نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵۶ امیر شاهی

امیر شاهی سبزواری / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

زهی عشقت آتش بجان در زده

خطت کار خلقی بهم بر زده

چه ما را به سنگ جفا میزنی

قدح با حریفان دیگر زده؟

رخت نانوشته خط سبز خویش

گل آتش در اوراق دفتر زده

چو من در خمار می لعل تو

سبو را نگر دست بر سر زده

گرو برده شاهی ز اقران به شعر

چو با اوستادان برابر زده

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و حسرت اشاره دارد. شاعر از عشق خود به گوینده صحبت می‌کند که همچون آتش بر جان او تأثیر گذاشته است. او از زیبایی خط و نوشته گوینده یاد می‌کند و به درد و رنج ناشی از جدایی می‌پیوندد. در ادامه، به تأثیر می و شعر بر روح او اشاره می‌شود و نشان می‌دهد که چگونه این عشق و احساس، او را به سوی هنر و شعر سوق می‌دهد. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که این عشق او را از دیگران متمایز کرده و به او قدرت و شاه‌زادگی می‌بخشد.