شمارهٔ ۱۷۰ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم و دل‌تنگی خود برای معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید اگر زلف‌های معشوق در هم پیچیده نبود، حالش این‌گونه پریشان نمی‌بود. او به یادگاری از زلف معشوق اشاره می‌کند که اگر آن یادگار نبود، حالش بدتر می‌شد. شاعر از لحظات راز و نیاز بین خود و معشوق یاد می‌کند و می‌گوید در آن لحظات هیچ‌کس جز آنها محرم نبود. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که غم او ناشی از وفاداری رقیبان است و اگر عشق واقعی وجود داشت، غم و اندوهی نمی‌داشت. در نهایت، شاعر به این حقیقت اشاره می‌کند که اگر عشق پایه‌گذاری نشده بود، معشوق نمی‌توانست از بند عشق رهایی یابد.