شمارهٔ ۱۷۲ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس تنهایی و ناامیدی شاعر اشاره دارد. شاعر از افرادی که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند از دیگران دلجویی کنند، انتقاد می‌کند و به آن‌ها می‌گوید که اگر در دل خود عشق و محبت ندارند، بهتر است از زندگی لذت نبرند. او همچنین به رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند که در آن تنهاست و حتی در زمان‌هایی که دیگران خوشحال به نظر می‌رسند، او احساس تنهایی می‌کند. در پایان به دیگران توصیه می‌کند که از آزار دادن یکدیگر خودداری کنند، چرا که دعا و خوبی بهتر از آزار و اذیت است.