شمارهٔ ۶۵ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و تاثیرگذاری انسانی است که مانند شمشاد در میان گل‌ها می‌درخشد و باعث به هم ریختن نظم موجود می‌شود. شاعر به یاد چشم‌هایی می‌افتد که بوی خوشی را می‌دهند و از تیر عشق به دل او نشانه رفته‌اند. در نهایت، شاعر به پشیمانی یار اشاره می‌کند که از عشق و درد عاشقان غمگین شده، اما به خاطر خود او همچنان در دلش جای دارد. همچنین به حکمت یک پادشاه اشاره می‌کند که متوجه می‌شود دوستی چه بهایی دارد، حتی اگر از دست دادن محبوب به نظر بیاید.