شمارهٔ ۷۲ امیر شاهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق دلتنگی و عشق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که جانش بدون یاد معشوقش به یاد کسی نیست و دلش دیگر قادر به تحمل غم فراق نیست. او به اجبار خود را به دوری از معشوق عادت می‌دهد و اگر بخواهد از غم او جان بگیرد، دیگر به عشق ورزیدن تمایل نخواهد داشت. دل شاعر که از درد محبت فرار کرده، دیگر به سوی معشوق باز نخواهد گشت. شاعر از فاصله یار خود نگران است و می‌داند که کسی مانند او نمی‌تواند شاهی را از دیار خود براند. این ابیاتی عمیقاً به تنهایی، عشق و آسیب‌پذیری اشاره دارد.