قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۰ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
گفته بودم تو را که گندم کار
چون تو جو کاشتی برو به درو
هر چه کاری بدان که برداری
خواه گندم بکار و خواهی جو
تخم نیکی بکار و بد بگذار
به سخن های نیک ما بگرو
نیک و بد هر چه می کنی یابی
سخن بد مگو و هم مشنو
خوش بود گر روی سوی جنت
ور به دوزخ همی روی می رو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مفهوم فعل و انفعالات زندگی می‌پردازد و تأکید می‌کند که هر کاری که انسان انجام دهد، نتایج آن را خواهد دید. اگر آدمی کار نیکو کند، می‌تواند به نتایج خوب دست یابد و اگر کارهای بد انجام دهد، سرنوشت بدی خواهد داشت. همچنین از خواننده خواسته می‌شود که به سخن‌های نیک توجه کند و از بدی‌ها دوری کند. در نهایت اشاره می‌شود که انسان باید به سوی خیر و بهشت حرکت کند و از دوزخ دوری گزیند.