قطعهٔ شمارهٔ ۳۷ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
راستی کن که مرد کج رفتار
در ره او به منزلی نرسد
باش خاکی ولی چنانکه ز تو
گرد بر دامن دلی نرسد
نرسد در مقام اهل کمال
سالکی کو به کاهلی نرسد
دیدهٔ او جمال او بیند
رؤیت او به احولی نرسد
هر که بر مسند عدم بنشست
جاه او را تنزلی نرسد
هر که چون ما فتاد در دریا
ابداً او به ساحلی نرسد
کی چو سید قبول او گردد
بنده ای کو به مقبلی نرسد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نقد رفتارهای ناپسند میپردازد و تأکید میکند که افرادی که در راه کمال و رشد روحی سستی کنند، به هدفهای والای خود نخواهند رسید. او به مردم هشدار میدهد که اگرخود را به حالتهای ناپسند و دنیاپرستی بسپارند، هرگز به مقام اهل کمال نخواهند رسید. همچنین، او میگوید که تنها با تلاش و جدیت میتوان به جمال و حقیقت دست یافت، و کسانی که در تلاش و سعی خود را ضعیف بگذارند، به سعادت نخواهند رسید. در نهایت، او تأکید میکند که هیچکس نمیتواند به مقام و مرتبهای دست یابد که خود را در برابر آن سستی کند.