نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

قطعهٔ شمارهٔ ۹۹ شاه نعمت‌الله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

نعمت‌اللّهم وز آل رسول

حد کس نیست دانش حدم

نسبت شعر و شاعری بر من

همچو ابجد بود بر جدم

می خورم جام می ز کد یمین

خوش حلال است حاصل کدم

همچو بحر محیط در جوشم

گاه در جزر و گاه در مدم

شاکر شکر نعمت اللّهم

تانفس باقی است در شدّم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار شاعر به نعمت‌های الهی و پیوند خود با خانواده پیامبر اشاره می‌کند. او به خودشناسی و قابلیت‌هایش در شعر اشاره دارد و بیان می‌کند که این هنر برای او همچون حروف الفباست. شاعر از لذت نوشیدن می‌گوید و آن را حلال و خوشایند می‌داند. احساسات او متغیر و در حال تغییر هستند، مشابه جزر و مد دریا. در نهایت، او شکرگزار نعمت‌ها است و تا زمانی که زنده است، به شکرگزاری ادامه خواهد داد.