قطعهٔ شمارهٔ ۹۹ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
نعمتاللّهم وز آل رسول
حد کس نیست دانش حدم
نسبت شعر و شاعری بر من
همچو ابجد بود بر جدم
می خورم جام می ز کد یمین
خوش حلال است حاصل کدم
همچو بحر محیط در جوشم
گاه در جزر و گاه در مدم
شاکر شکر نعمت اللّهم
تانفس باقی است در شدّم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار شاعر به نعمتهای الهی و پیوند خود با خانواده پیامبر اشاره میکند. او به خودشناسی و قابلیتهایش در شعر اشاره دارد و بیان میکند که این هنر برای او همچون حروف الفباست. شاعر از لذت نوشیدن میگوید و آن را حلال و خوشایند میداند. احساسات او متغیر و در حال تغییر هستند، مشابه جزر و مد دریا. در نهایت، او شکرگزار نعمتها است و تا زمانی که زنده است، به شکرگزاری ادامه خواهد داد.