رباعی شمارهٔ ۲۱۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالتی عرفانی و روحانی پرداخته است. شاعر خود را در حالتی از عدم و عدم وجود می‌بیند و در عین حال، به مقام و مالکیت عالم هستی اشاره می‌کند. او در دنیای فانی به نوشیدن می‌پردازد و در مجال عشق، به زیبایی ساقی عشق اشاره می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده تلاش برای رسیدن به عشق و حقیقت بالاتر در زندگی است.