شمارهٔ ۱۱۱ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد دوری و عشق سخن می‌گوید. او هر شب با دل خود به یاد معشوق است و از سوز عشق مانند شمع می‌سوزد. عمرش را به حسرت گذرانده و نه از مشکلاتش می‌هراسد و نه شوق آرامش دارد. در جوانی دچار رنج و محنت شده و بهار زندگی‌اش به خزان تبدیل گشته است. احساس دلتنگی ندارد، اما برای دیگران گنجینه‌ای از عشق به همراه دارد. همچنین، او از دل شکسته‌اش می‌گوید که دردش به حدی است که مانند چشم شادی‌آور می‌بیند و دلش به خون آغشته است.