شمارهٔ ۱۳۳ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساس عمیق دل‌نگرانی و دردی سخن می‌گوید که شاعر به خاطر جدایی از معشوق و عدم دستیابی به وصال احساس می‌کند. او در حالی که باید به سفر برود، دلش به حال دیگران می‌سوزد و از اینکه همراهانش را گم کرده، رنج می‌برد. او به یاری خضر (نماد راهنما) دعا می‌کند تا در این مسلک تنها نیفتد. سپس به بیان ناامیدی‌اش می‌پردازد و می‌گوید در دیاری که ظلم و بی‌عدالتی حکمفرماست، دادخواهی هیچ صدایی ندارد. در نهایت، او به تضاد میان گل و بلبل و ناله‌های آنها اشاره می‌کند، که نشان‌دهنده‌ی ناهمخوانی احساسات و واقعیت‌هاست.