شمارهٔ ۱۵۵ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره نارضایتی از ظلم و بی‌عدالتی شاهان است. گوینده به بی‌پناهی و نیاز تهیدستان اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که بر آنها ببخشاید. او در جستجوی راهی در شب و سردرگمی خود است و به خضر، نماد هدایت، امید دارد. همچنین، به وضعیت نامناسبی که در آن به سر می‌برد و نبود حاکم عادل اشاره می‌کند و از درد و رنجی که می‌کشد، می‌نالد. در نهایت، به حذر از آزار بی‌گناهان توصیه می‌کند و بر اهمیت شفقت و عدالت تأکید می‌ورزد.