شمارهٔ ۱۵۸ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن بیانگر حس و حال دلbroken و اضطراب گوینده است. او خود را مانند ماهی دور افتاده از آب می‌بیند و به شدت درونش دچار ناراحتی و پریشانی است. حتی شراب و غذا هم برایش معنایی ندارد. دلش می‌خواهد دیگران را بیدار کند و آرامش آن‌ها را در شب مختل کند، در حالی که خودش هم هیچ آسایشی ندارد. گوینده از سختی زندگی رنج می‌برد و اشاره می‌کند که آسمان او را انتخاب کرده است. او به گناه و ثوابی که ممکن است انجام داده باشد فکر می‌کند و در نهایت به ناامیدی و خرابی درونش می‌رسد. این حس ناامیدی و تنهایی ادامه دارد و او از فرابندهای رحمت و حساب و کتاب می‌گوید. در پایان، به درد دل طبیبی اشاره می‌کند که خود خسته شده است.