شمارهٔ ۲۶ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان حالتی از درد و رنج می‌پردازد که به خاطر وجود دلتنگی و حسرت در دل انسان‌ها وجود دارد. او می‌گوید که هر کسی مانند او دلی خونی و پر از خار دارد. ناله‌های پرندگان در طبیعت، نمایانگر غم و درد دیگری است. شاعر آرزو می‌کند که قفس پرنده‌ای بر شاخ گل آویزان شود، زیرا آن پرنده نیز حسرت گلزار را می‌کشد. او اشاره می‌کند که رنجش از دنیای غیبی می‌آید و این درد قابل درمان نیست، چرا که از ضعف او ناشی نمی‌شود، بلکه حقیقتی عمیق‌تر است.