شمارهٔ ۶۳ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت دلتنگی و درد عاشقانه خود را ابراز می‌کند. او از چشم‌هایش که به خاطر جدایی از معشوق اشک می‌ریزد، سخن می‌گوید و می‌ترسد که محبتش به یار به نابودی بینجامد. شاعر به عواطف و احساساتش در مورد وصال و جدایی اشاره می‌کند و از این می‌هراسد که اگر بی‌یارش شاد باشد، دلش نیز به درد خواهد آمد. او با تصویرهایی از قفس و زمینی شدن، به حال نزار خود و بی‌پناهی‌اش می‌پردازد و به خضر (پیرمردی دانا و راهنما) اشاره می‌کند تا از او راهنمایی بگیرد و از خاکساری و افتادگی خود غافل نشود.