شمارهٔ ۶۷ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به احساس عمیق اندوه و ناامیدی شاعر اشاره دارد. شاعر گله می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند درد و غمش را از بین ببرد و حتی گریه هم تاثیری ندارد. او با بی‌تابی از غم گوهری نایاب سخن می‌گوید که هر کس، با دردی در دل، به خود می‌برد. او اشاره می‌کند که عشق و لذت واقعی را تنها کسانی می‌چشند که در دلشان شادابی وجود دارد. بی‌خبری از محبوب، شاعر را بسیار غمگین کرده و در این حال، آنقدر آشنا به درد است که حتی شبنم بیدار هم نمی‌تواند آرامش بخش او باشد. در پایان، شاعر به بی‌توجهی و سردی دشمنان و دوستان اشاره می‌کند که این وضعیت این روزهایش را تحت تاثیر قرار داده است.