شمارهٔ ۹۰ طبیب اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره عشق و تنهایی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر بختش با او یاری نکند، هیچ‌کس او را نمی‌خرد و هیچ فرصتی به دست نخواهد آورد. او به می‌گساری اشاره می‌کند که می‌تواند انسان را مست کند و از حال هوشیاری خارج سازد. همچنین شاعر از ارزش واقعی خود و بی‌توجهی دیگران به آن سخن می‌گوید و می‌خواهد آزادی‌اش را حفظ کند. او در نهایت به ناامیدی‌اش از دوست و دشمن اشاره می‌کند و از درد و غم ناشی از عدم درک و پشتیبانی دیگران سخن می‌گوید. این شعر بیانگر غم‌های ناشی از بی‌کسی و نرسیدن به آرزوهاست.