شمارهٔ ۱۲۲ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند. او از قدرت جذب و تاثیر زلف و ابروی معشوق می‌گوید که قادر است دل‌ها را مجذوب کند و بر عشق عاشقان تسلط یابد. شاعر همچنین به عشق خود و عواطفی که از آن ناشی می‌شود، اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او را به حالت عجیبی کشانده و از کشش معشوقش تحت تأثیر قرار گرفته است. در نهایت، شاعر از نشانه‌های زیبایی و حس زندگی در چهره معشوق و تاثیر آن بر خود سخن می‌گوید، به طوری که عشق او به صورتی جنون‌آمیز خود را نشان می‌دهد.