شمارهٔ ۱۴۱ - احمدجان طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی یک معشوق می‌پردازد و می‌گوید که رنگ‌ها و گل‌ها در برابر زیبایی او کم‌رنگ و بی‌معنا می‌شوند. او به زیبایی‌های طبیعی مانند غنچه و حسن یوسف اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کدام نمی‌توانند با زیبایی معشوق برابری کنند. همچنین از تأثیر نگاه و ویژگی‌های معشوق بر دیگران صحبت می‌کند، به‌طوری که هر کسی که او را ببیند، تحت تأثیر قرارداده و آهنگی بخواند. در نهایت، شاعر زیبایی معشوق را آن‌قدر وصف می‌کند که حتی خورشید نیز در برابر او ناچیز به نظر می‌رسد.