شمارهٔ ۲۱۴ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد و احساسات عمیق و درد دل عاشق را بیان می‌کند. او از لعل لب و ابروی کمان‌دار معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیز جز نام معشوق بر زبان عاشق نیست. شاعر بیان می‌کند که بدون لبخند معشوق، عشق نه تنها لبخند نمی‌زند بلکه عاشق از غم و اندوه می‌میرد. او تشبیه می‌کند که بی‌روی گل معشوق، بلبل نیز فریادش به جایی نمی‌رسد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با مهربانی‌اش به عاشق نگاهی بیندازد و به او خبر دهد که عاشق به شدت به او نیازمند است. در نهایت، او از بی‌خبری معشوق از حال و روز عاشق گله می‌کند.