نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱۹ طغرل احراری

طغرل احراری / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

بلند است از فلک مأوای بیدل

نباشد هیچ کس را جای بیدل!

نمایم توتیای دیده خویش

اگر یابم غبار پای بیدل

ندیدم از سخنگویان عالم

کسی را در جهان همتای بیدل

اگر کوه است باشد طور سینا

وگر دریا بود دریای بیدل!

دل افلاک را سازد مشبک

لوای همت والای بیدل!

به مژگان می‌توانم کرد بیرون

اگر خاری خلد در پای بیدل!

نمی‌یابم کنون خالی دلم را

زمانی از غم و سودای بیدل

قبای اطلس نه چرخ گردون

بود کوتاه بر بالای بیدل!

به رفعت برتر است از کوه طغرل

جناب حضرت میرزای بیدل!

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف شخصیت و مقام بلند مرتبه "بیدل" می‌پردازد. شاعر از بلندی جایگاه و شخصیت بیدل صحبت می‌کند و او را بی‌همتا در میان انسان‌ها می‌داند. بیدل نه تنها در سخنرانی و بلاغت برتر از دیگران است، بلکه با احساسات عمیق و دلنشین خود، دل‌ها را فتح می‌کند. شاعر به طور خاص به ویژگی‌های بزرگ و والای بیدل اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که مقام او حتی از کوه‌ها و دریاها نیز بالاتر است. او به بیدل به عنوان کسی که درک و احساس عمیق‌تری نسبت به زندگی دارد، ارادت می‌ورزد و نشان می‌دهد که محبت و غم‌خوری او بر دل‌ها اثرگذار است.