شمارهٔ ۲۲۰ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش طغرل و زیبایی‌های او پرداخته است. شاعر از فکر و اندیشه خود به عنوان "سمند" یاد کرده و می‌گوید که این اندیشه او را به زیبایی طغرل هدایت می‌کند. سخنان او به مانند سحر اثرگذار و دلنشین است و تفکرش را پر از زیبایی و گوهر می‌کند. عشق به طغرل به قدری عمیق است که شاعر از درد و غمش به دریا شبیه می‌کند و تأکید می‌کند که زندگی بدون طغرل ارزش ندارد. در پایان، خیال و تصویر محبوبش را با زیبایی‌های طبیعت و قامت او مقایسه می‌کند.