شمارهٔ ۲۶۱ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوقش می‌گوید که او به خاطر زیبایی و جذابیتش سبب شور و جنون او شده است. او خود را به فرهادی تشبیه می‌کند که در کوه بیستون عشق می‌ورزد، اما از معشوق دور است. شاعر به توصیف احساساتش می‌پردازد و از معشوق می‌خواهد که حال او را ببیند و بپرسد چرا بی‌او چنین دلتنگ و خوار است. او از تغییر در عهد و پیمان‌ها شکایت کرده و به یاد می‌آورد که با فریب معشوق، به رنج افتاده است. در پایان، او به تصویر مژگان معشوق اشاره می‌کند که تمام دردهایش را تسکین می‌بخشد.