شمارهٔ ۲۸۵ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقش می‌پردازد. قامت بلند او به قناری تشبیه شده که در زیبایی و شکوفایی در بین گل‌ها خودنمایی می‌کند. وقتی معشوق با ناز و دلبری در میان گلستان می‌رقصاند، غوغایی به پا می‌شود. شاعر از زیبایی او مانند نخل و سرو یاد می‌کند و به توصیف چشمانش که همچون سرمه است، می‌پردازد. او به عشق و غمش از تیرهای طعنه دیگران اشاره کرده و می‌گوید که فاصله میان او و معشوقش بسیار کم‌عرض است، اما در عین حال، دشواری‌های آن را هم به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود زیبایی‌های معشوق، سختی‌های زندگی و جفای دیگران مانند خار در کنار گل‌ها وجود دارد.