شمارهٔ ۳ طغرل احراری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که بر جلال و زیبایی‌اش مغرور نشود. او به معشوق یادآوری می‌کند که با زیبایی‌هایش دل عاشقان را می‌آزارد و آنها را در وضعیت سختی قرار می‌دهد. شاعر از دوری معشوق ناله می‌کند و از او می‌خواهد که با یک کلام محبت‌آمیز، دل‌های محزون را تسکین بخشد. او به یاد می‌آورد که حتی اگر معشوق به او نزدیک نشود، همچنان برایش دعا خواهد کرد. در پایان، شاعری از وضعیت سخت عاشقانی چون خود و پیامدهای جدایی و عشق بیان می‌کند.