شمارهٔ ۸۷ طغرل احراری
طغرل احراری / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
رخش امشب چراغ خانه کیست؟!
نگاهم شهپر پروانه کیست؟!
حدیث کوته زلفش دراز است
شب ما روز از افسانه کیست؟!
زده اشکم ز شادی خیمه غم
سواد چشم من کاشانه کیست؟!
جنون خیزد درین راه از غبارم
خرام شوخی مستانه کیست؟!
ندارد حاصلی جز ناامیدی
ندانم تخم دل از دانه کیست؟!
خماری دارم از درد سر غم
غبارم از خط پیمانه کیست؟!
زبان حرف گیسویش ندانم
که آخر ترجمانم شانه کیست؟!
سر زلفش فتد در پای هوشم
ندانم حلقه دیوانه کیست؟!
غلام حلقه بر دوش دو گوشم
حدیث دلکش جانانه کیست؟!
خوشا از مصرع بیدل که طغرل
سرشکم نسخه دیوانه کیست؟!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر از احساسات عمیق و مشغله‌های ذهنی خود سخن می‌گوید. او به زیبایی و جذابیت کسی که در دلش جای دارد اشاره می‌کند و عشق را به نوعی غم و خوشحالی توأمان توصیف می‌کند. تصاویر زیبایی از دلشکستگی، جنون و احساسی سردرگم از عشق و ناامیدی به تصویر کشیده شده است. او در جستجوی جواب سوالاتی درباره‌ی احساسات و معشوقش است، همچنین به مضامین مسائلی چون درد و شادی نیز اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به راز و رمز عشق و تاثیر آن بر زندگی‌اش می‌پردازد.