شمارهٔ ۱۲۵ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ابراز احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که عاشق نیست، از زیبایی‌های دو جهان بی‌بهره است. دل او از غم و اندوه پر است و راهی جز ناله کردن ندارد. شاعر خود را به عنوان کسی ثابت و در عین حال ریاضتی و پرجستجو معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که دلش همواره در التهاب است. او به تنهایی و عدم وفای دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که عواطف واقعی عشق در جامعه‌ای که از محبت خالی است، کم‌چشم‌گیر است. در نهایت، او خود را دیوانه‌ای چون مجنون می‌داند که در دنیای عشق، آواره است و دیوانگی‌اش به خاطر عشق عمیقش به معشوق است.